پمپ خود پرایمینگ گریز از مرکز: چگونه هوا را پاک می کند

بیشتر پمپ ها قبل از شروع به کار باید با مایع پر شوند، که برای هر پمپی که بالاتر از آب مورد نیاز برای حرکت قرار می گیرد مشکل ایجاد می کند. الف پمپ خود پرایمینگ گریز از مرکز این مشکل را به تنهایی حل می کند و هوای محبوس شده را از خط ورودی خود بدون کمک یک دستگاه پرایم جداگانه پاک می کند و این کار را با استفاده از هیچ چیز عجیب و غریب تر از یک محفظه داخلی با شکل هوشمندانه و همان پروانه چرخان که در هر پمپ گریز از مرکز معمولی یافت می شود انجام می دهد.

در واقع "خود پرایمینگ" به چه معناست

پرایمینگ، در اصطلاح پمپ، فرآیند حذف هوا از محفظه و خط ورودی پمپ است تا مایع، نه هوا، چیزی باشد که پروانه آن را فشار می دهد. یک پمپ گریز از مرکز معمولی متکی به مایعی است که از قبل در محفظه وجود دارد تا اختلاف فشاری ایجاد کند که مایع بیشتری را به داخل بکشد. چگالی هوا تقریباً هزار برابر کمتر از آب است، بنابراین یک پمپ گریز از مرکز که در هوا می چرخد ​​به تنهایی نمی تواند اختلاف فشار کافی برای کشیدن آب به داخل خود ایجاد کند.

یک پمپ خود پرایمینگ با نگه داشتن یک مخزن مایع در داخل بدنه خود حتی پس از خاموش شدن این محدودیت را برطرف می کند. هنگامی که پمپ با یک خط ورودی خالی دوباره راه اندازی می شود، آن مایع باقی مانده با هوای ورودی مخلوط می شود و پروانه آنقدر مخلوط را به هم می زند تا هوا را جدا کرده و آن را خارج کند، به تدریج هوای داخل خط را با مایع جایگزین می کند تا زمانی که عمل پمپاژ معمولی انجام شود. هیچ شیر پای خارجی، پمپ خلاء، یا مرحله پر کردن دستی مورد نیاز نیست، که تمام جذابیت طراحی است.

چگونه چرخه پرایمینگ، مرحله به مرحله باز می شود

کل فرآیند معمولاً از چند ثانیه تا چند دقیقه طول می‌کشد، بسته به اینکه خط ورودی چقدر طول می‌کشد و چقدر هوا باید پاک شود، و هر بار که پمپ از حالت پرایم نشده شروع به کار می‌کند، به طور خودکار انجام می‌شود.

اجزای داخلی که این امکان را فراهم می کند

• 1
  پروانه

  یک جزء چرخان با پره های منحنی که با استفاده از نیروی گریز از مرکز، مایع را به سمت خارج شتاب می دهد، همان مکانیزمی که در هر پمپ گریز از مرکز استفاده می شود.

• 2
  محفظه پرایمینگ

  یک حفره داخلی بزرگ شده که حجم مایع را حتی پس از توقف پمپ حفظ می کند و مواد مورد نیاز برای تصفیه هوا در راه اندازی بعدی را فراهم می کند.

• 3
  منطقه جداسازی

  قسمتی با شکل خاص از محفظه که در آن مخلوط متلاطم هوا و مایع به اندازه‌ای کاهش می‌یابد که حباب‌های هوا بلند شده و از مایع جدا شوند.

• 4
  شیر چک یا شیر پایی

  اغلب در ورودی نصب می‌شود تا به حفظ مایع در خط بین چرخه‌های پمپ کمک کند و در هر راه‌اندازی مجدد، میزان پرایمینگ مجدد مورد نیاز را کاهش دهد.

• 5
  هندسه پوشش

  به‌طور خاص برای تشویق گردش مجدد مایع باقی‌مانده به جای اجازه دادن مستقیم آن به تخلیه.

مشخصات فنی، به زبان ساده توضیح داده شده است

بالابر خود پرایمینگ به ویژه ارزش درک دارد، زیرا اغلب با کل هد پمپاژ اشتباه گرفته می شود. این فقط توضیح می‌دهد که پمپ تا چه اندازه می‌تواند مایع را در مرحله پرایمینگ از منبعی که در زیر پمپ قرار دارد، به سمت خود بلند کند. هنگامی که مایع به طور معمول جریان دارد، فشار تخلیه و عملکرد جریان پمپ توسط یک مجموعه کاملاً مجزا از منحنی‌های مخصوص پروانه و طراحی بدنه آن کنترل می‌شود.

جایی که این پمپ ها کار می کنند

چون الف پمپ خود پرایمینگ گریز از مرکز می تواند بالای منبع مایع خود نصب شود و نیازی نیست که شخص قبل از هر بار استفاده آن را به صورت دستی پر کند. سایت های ساختمانی از این پمپ ها برای آبگیری حفاری ها و ترانشه ها استفاده می کنند، زیرا خط آبگیر اغلب در بین استفاده ها خشک می شود. سیستم‌های آبیاری کشاورزی برای برداشت آب از حوضچه‌ها، چاه‌ها یا کانال‌های باز بدون بتونه کاری دستی ثابت به آن‌ها متکی هستند. برنامه های کاربردی مدیریت فاضلاب و فاضلاب به آنها علاقه مند است زیرا ویژگی خود پرایمینگ سیستم را حتی پس از خاموش شدن های معمول قابل اعتماد نگه می دارد. تجهیزات اطفای حریق و انتقال آب اضطراری به پرایمینگ سریع و خودکار بستگی دارد تا آب در عرض چند ثانیه پس از نیاز جریان یابد.

چگونه با انواع پمپ های دیگر مقایسه می شود

انتخاب بین این گزینه‌ها معمولاً به جایی بستگی دارد که پمپ از نظر فیزیکی باید در آن قرار بگیرد و انتظار می‌رود که سیستم چقدر از حالت خشک شروع شود. یک پمپ شناور با زندگی در مایع به طور کامل از سوال پرایمینگ جلوگیری می کند، اما این همیشه عملی یا در دسترس نیست، دقیقا همان شکافی است که یک طرح گریز از مرکز خود پرایمینگ برای پر کردن ساخته شده است.

تصورات غلطی که مردم اغلب دارند

کمی پیش زمینه در مورد چرایی وجود طرح

پمپ های گریز از مرکز در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم گسترش یافتند زیرا می توانستند حجم زیادی از مایع را با استفاده از یک پروانه چرخان ساده جابجا کنند. محدودیت اصلی آنها، الزام به غرقاب ماندن، به یک مانع واقعی تبدیل شد زیرا پمپ ها به کاربردهایی مانند آبگیری ساختمانی و آبیاری متحرک وارد شدند، جایی که منبع مایع همیشه تضمین نمی شد که متصل بماند یا پمپ به دلایل عملی باید بالاتر از سطح آب قرار می گرفت. مهندسان با اصلاح هندسه محفظه داخلی برای حفظ حجم کاری مایع بین استفاده پاسخ دادند و به طور موثر به پمپ یک مخزن داخلی داد که بتواند از آن برای بازگرداندن خود به حالت عادی استفاده کند. این طرح در اصل برای چندین دهه بدون تغییر باقی مانده است و عمدتاً از طریق مواد بهتر و شکل‌های اتاق جداسازی کارآمدتر به جای هر مکانیزم اساسی جدید اصلاح شده است.

غذای کلیدی

یک پمپ خود پرایم گریز از مرکز نام خود را از طریق یک ترفند ساده اما مؤثر به دست آورده است: نگه داشتن حجم کمی از مایع در داخل بدنه خود به طوری که هر راه اندازی مجدد، حتی از یک خط ورودی کاملاً خشک، بتواند هوای محبوس شده را به خودی خود پاک کند. این ویژگی واحد، نیاز به پر کردن دستی، دستگاه‌های پرایمینگ خارجی یا توجه دقیق به غرق شدن پمپ را از بین می‌برد، به همین دلیل است که این طرح یک انتخاب عملی در هر جایی که پمپ باید بالای منبع مایع خود قرار گیرد و بدون کمک به طور قابل اعتماد شروع به کار کند، باقی می‌ماند.

سوالات متداول